پارچه کاربردی: پارچه میکروفیبر

پارچه های عملکردی به پارچه هایی اطلاق می شود که خواص و استفاده های خاصی دارند، مانند ضد آب، ضد باد، قابل تنفس، رطوبت قابل تردد، گرم، مقاوم در برابر روغن، آسان برای آلودگی زدایی، ضد باکتری ها و دئودوریزاسیون، ضد فرابنفش، ضد ایستا، ضد تابش، ضد شعله عقب ماندگی، مقاومت در دمای بالا، مقاومت اسید و آلکالی و غیره. پارچه های کاربردی در بازار عمدتاً پارچه های لباسی هستند که بیشتر در لباس های ورزشی در فضای باز و سایش گاه به گاه بالا استفاده می شوند. در میان مواد نساجی کاربردی جدید، فیبر پلی استر توسعه یافته ترین فیبر مصنوعی است.

پارچه های میکروفیبر پارچه های کاربردی عمدتاً به دو روش به دست می آید: روش فیبر بافی عملکردی و روش نورد شیب کمکی عملکردی. روش ساخت فیبر عملکردی به استفاده از الیاف با کارایی بالا با عملکردهای خاص در مرحله ریسندگی اشاره دارد، مانند "فیبر کربن، فیبر آرامید، فیبر پلی سولفون، وینیلون با قدرت بالا، مدول بالا با قدرت بالا پلی اتیلن، پلی فنلن سولفید (PPS)، پلی فنیل بیزوکازول (PBO) و دیگر الیاف با کارایی بالا" ذکر شده در ملی کلید جدید طرح محصولات مناطق پشتیبانی (2012). فیبر آرام دارای مقاومت در دمای بالا، رترتانسی شعله و سختی بالا است، و می تواند به لباس های محافظ مختلف لباس های آتش نشانی و لباس های ضد گلوله و غیره ساخته شود. روش نورد شیب دار افزودنی های عملکردی به استفاده از فناوری پوشش پیشرفته برای پوشش مواد اولیه شیمیایی مختلف بر روی سطح پارچه اشاره دارد، به طوری که عملکردهای ویژه ای از ضد آب، عقب ماندگی شعله، ضداستاتیک، تقویت قدرت و مانند آن دارد. مواد معمول پوشش شامل پوشش پو (پلی اورتان)، پوشش PVC (پلی وینیل کلرید) و پوشش PA (پلی آکریلات) است.